۲۷/۸/۱۳۸۶ 

به نام خدا

جشنواره ماه مهر چهار شیراز  تابستان 86

                                                              به محمد محسنی رفیق روزهای سخت استهبان

                                                       بنام خدا

                               توپ پاره

            بیست سال پیش بود که پسر عبدو به زور ارتش به فاو رفت و بر نگشت . یوسف هافبک راست و کاپیتان تیم فوتبال تیپ ششم بود. همین سه شنبه پیش هم عبدو با جاسم که هر دو بازنشسته ی شهرداری هستند به بازار رفته بودند که برای تیم فوتبال بچه های محله توپ بخرند که طبق معمول بمبی منفجر شد و از جاسم فقط عصای چوبی اش ماند و توپ پاره.

     بعد از فاتحه بر مزار پسرش می رود داوری فوتبال بچه های محله را کند دیروز محمد و سامی کلی التماسش کرده اند محمد به پیشوازش می آید و می گوید : ساخت دیوار حائل  بغداد

شروع شده  و زمین خاکی فو تبال بچه ها را نصف کرده و بچه های شهرک نتوانسته اند به بازی برسند.

    چهره اش که خشم های زیادی به خود دیده دوباره چروکهای صورتش را در هم می فشرد که می خواهد با امریکایی ها صحبت کند

            رونالد هیچ وقت از نفربرش پایین نمی آید اما مثل اینکه امروز روز آرامی به نظر می رسد. رونالد با سربازانش شرط بسته در این قسمت هری پاتر می میرد  مرگ در الفبایش فعل آسانی شده . با بیسیم خبر می دهند که پیرمردی عرب می خواهد با او صحبت کند

       خودم را آماده می کنم تا برایش اخبار ناشنوایان بکویم چند جمله ی انگلیسی یادم می آید. رونالد با احتیاط از دریچه ی  نفربر نگاه می کند دستهایم را بالا میبرم و اشاره می کنم که چیزی نیست فقط می خواهم حرف بزنم  پایین آمد و با اکراه دست می دهیم . به او می فهمانم پسر بچه های آنطرف دیوار را راه بدهد تا بازی کنند امروز روز مسابقه اشان است.

مثل اینکه رونالد چیز هایی فهمیده با تکان دادن سرش  تائید میکند ولی به بیسیم اشاره میکند که باید با مافوقش صحبت کند  با شور اشتیاقی حرف می زند ولی چهره اش در هم می رود حدس زدم که مخالفت کرده اند  از تمام صحبت هایی که کردند فقط ( دلایل امنیتی ) را فهمیدم  رونالد با تمام وجودش می خواست به من بفهماند ما مور است معذور . چه دست و پایی      می زد وقتی حرف می زد . عصای جاسم را به نشانه ی خداحافظی بالا آوردم و پیش بچه ها برگشتم

          زیر سایه ی دیوار با بچه ها گرد هم نشستیم  صدای عفوان کاپیتان خپل و بد اخلاق بچه های شهرک از آنطرف دیوار آمد که میگفت می خواهیم از شکاف بین دو بلوک دیوار بیایم آنطرف  به همه شان گفتم صبر کنید تا حواس آمریکایی ها را به خودم جمع کنم

دوباره پیش رونالد رفتم و ایندفعه دست هم را فشردیم و به هم لبخندی زدیم به او فهماندم که حریفان تیم فوتبال محله نرسیده اند می خواهید فوتبال بازی کنید رونالد مکثی کرد و خندید دوباره با بیسیم حرف زد با چهار سرباز دیگر هم همینطور سربازان به هم نگاهی کردند و کوله هایشان را در آوردند  یکی هم دوربین فیلم برداری در آورد که با استقبال رونالد روبرو شد. بچه ها رادور هم جمع کردم ما برای برد بازی نمی کنیم  و اینها هم شاید فوتبال رو با راگبی  اشتباه بگیرند پس پاسکاری هاتان بلند باشد .

       خشم را در خنده های سامی خواندم به هر صورت میخواست  انتقام پدرش را که در بمباران پارسال کشته شده بود را بگیرد.

        بازی شروع شد و گرد خاکی به هوا خواست. توپ یک لحظه هم به زمین نمی افتاد امریکایی ها اصلا نفهمیدند که چرا تماشاگرانشان تک تک زیاد شدند . عفوان با نگاه غضب آلودش به من فهماند که با اینها چرا.

امریکایی ها هر وقت گل میزدند شادی های عجیب و غریبی میکردند ..... و بازی را بردند!!

   دو ساعت بعد بازی اصلی شروع شد و امریکاییها هم آن دور تر نگهبانی دیواررا میدادند.

دامن دشداشه  را بالا آورده و گره زدم و پا برهنه در زمین  حرکت می کردم و سوت می زدم یک پنالتی هم گرفتم که حسان توپ را گرفت .

             صدای دو انفجار نزدیک آمد از موج و صدایش فهمیدم دست ساز است. بچه ها را فراری دادم. بچه های شهرک دویدند به سمت شکاف من هم رفتم کمکشان . عفوان به زور رد شد

و نوبت حسان رسید از میان دودها  نفربر رونالد را دیدم و چند جسد را .

دانه های عرق از میان گرد و خاک  نشسته بر صورت حسان پایین میلغزد . بچه ها سریع مثل مار از شکاف رد میشدند  ولی حسان با من به نفر بر خیره بود. بالای سرمان صدای هلیکوپتری جنگی آمد و بلافاصله گلوله بارانش

-         بی شرف ما را نشانه رفته .

-          حسان را بغل کردم تا آنجایی که می توانستم خودم را لای شکاف جا دادم اما باز نصف بدنم  بیرون بود .

-         وای خدای من آنطرف دیوار – پسر بچه ها را میزنند چند تاشان افتاده

یک  صدای خفه را تا عمق جانم احساس کردم و سوزش و خون و درد از پهلویم

و چند گلوله ی دیگر

حسان از ترس نفس نفس می زد   چشمانم سنگین شد فقط گفتم....

عبدو فقط چند کلمه به من گفت (( حسان... حسان  .. تو دروازه بان خوبی می شوی ...))

و من تمام شب را با جنازه ی عبدو در شکاف گذراندم .

                                                              م.ا.پ (گرگ) 8/5/86  استهبان

با تمام کش و قوسهایی که برای رسیدن به زبان مورد علاقه ام در شعر داشتم

باز انگیزه ی کار برای شخص خودم در زبانیت زبان هست.

اگرچه بعضی از صاحب نظران بعد از شعر زیر مرا به جرگه ی شاعران پذیرفتند ولی

 ...........این برایم تازه نبود . بعد از قهوه ی ترک و.... هم چنین گفتند .

منتظر نقد فضای جدید شعریم هستم.

                                                                تقدیم به روح والای پدر

                                                                   حاج یحیی پاکنهاد

روی نوشته هام راه میرود

                                      یک گربه ــ بچه

به دنبال پستان شیر دهی از سر و کولم بالا

چنگ می زند

گاز می گیرد

می لیسد

               تمام اجزای شعر را

هر از گاهی هم می شاشد به این صفحات

               تا قلمرو خویش را به شاعر تذکر دهد

                                                                    م.ا.پ (گرگ)  ۹/۳/۱۳۸۶    استهبان 

    به یقین آخرین پست سال نحس 85 رو دارم مینویسم

تو این سال طعم تلخ تنهایی مارکوپولو رو بارها و بارها

چشیدم . همیشه فکر میکردم آذر ماه شوم و بد شگونیه

 که امسال جای خودش رو به دی داد.

اواخر سال رو با دلخوشی شیرینی تموم میکنم

 دیدار با فرامرز سه دهی و دکتر سعید محمد حسنی و رفیق روزهای سختم

سردار شمس آوری خبر از سال پر کار و با آرامشی رو برام به ارمغان داره .

                                                   به بغض پنهان دکترسعید محمد حسنی و سردارش

                                                یا بهتر بگم به سردار عزیز و دکترش

پشت سرم

زنها

شامپاین غسل تعمید را

در راهروهای تاریک

          سلام کرده اند

و من صفحه به صفحه

            پاتیناژ لیلی و مجنون میشوم

این کتاب پدر ندارد

از پاکتهای همسایه یک سیگار طلبت

شبها

پشت سرم خالیست

از صدای پای عزرائیل

دود می شودم

            خاطرات کاغذهای خوشبو

از رد رژ لبت بگیر

          تا خیسی گوشه ی کاغذ آبشخور تنهایی

این پدر گناه ندارد

         یتیمان دیگر مظلوم نمی شوند جرمهای نابخشوده را

جملات سخیفی بر سنگفرش هر دیوار نوشته اند

                                                    خوی   27/12/85   م.ا.پ  (گرگ)                        

سلامی دوباره به همه ی دوستان دور و نزدیکم چند ماه بود در ترافیک مشکلات

 شخصی میلولیدم

 با برگشتن به شیراز دوباره فرصتی شد به از سرگیری مکاشفه های سوخته

 این کار جدیدم را به دوست و معلم عزیزم علیرضا فرزانه تقدیم میکنم

 در حالی که به زودی مشتاق دیدار سردار شمس آوری هم هستم

 میدانم که این شعر باب میل او نیز هست            

    القصه!!!

                                                 سکه

تاریخ شهادت می دهد

         خدایان به قمار نشسته اند

(بچه خدایی) سکه پرتاب می کند

         و انسانی متولد می شود

                    سکه چرخ می زند 

                              بالا می رود

                                وانسان خود را می فهمد   

سکه به دست خدایگان می افتد

          شصت راستش را به سمت زمین نشانه می رود

                           بازی مردانه ایست

                                   تقلب ندارد

             شیر یا خط

                                              تمام!!!؟؟؟

                    ۸۵/۱۲/۷  م.ا.پ (گرگ)   شیراز

وقتی احمد مطر درباره ی سید حسن نصرا... شعر حماسی گفت و او را ستایش کرد

زیاد تعجب نکردم زیرا چندی پیش نیز رضا براهنی آنچنان عریان از نهضت هویت

خواهی آذربایجان حمایت کرد که به ترک بودن خویش شک کردم.

از مطالعات سیاسی چیزی نصیبمان نمیشود چون هر کس حرف خودش را میزند و

شبیه دعواهای شبه روشن فکرانی است که هر کدام فکر میکنند (دیگه آخرشه)

سید و سردار عزیز(سید مهدی موسوی و سردار شمس آوری)

آیا وقتی که در مورد آذربایجان و جنگ اسراییل و لبنان اظهار نظر می کردید احساس

نکردید شاید وارد شدن در عرصه ی سیاست که مثل فوتبال رنگی است دل عده ی

زیادی را بدرد آورد

آقای موسوی عزیز

فکر میکنید از اظهار نظر سطحی تان در مورد نهضت آذربایجان چقدر به جیبتان

رفت که حالا این همه حساسیت را علیه خودتان بر انگیخته اید (البته همه ی مخالفان

شما ترک نیستند) . میتوان حدس زد که شما چیزی نوشتید که نوشته باشید و همین

دوستانه عرض کنم آیینه وار فکر نکردید این غرور سرشارتان  بود که به خود اجازه

دادید و می دهید  چنین آسان بنویسید که نوشته باشید.

سردار عزیز

تورا با یهودیان چه صنمی مخالف جنگ شدی که مخالفت کرده باشی میدانم با

حرفهایم مخالفی ولی از حمایت یهودیان چه سودی کردی که اینهمه جبهه گیری ها از

جاهای رسمی و غیر رسمی نثارت میشود

و شهرام عزیز

میدانم از کلمه ی عزیز زیاد استفاده کردم ایراد وزنی هم دارم(6 کیلو) . از اینکه سینه

ای گشاد و دلی بزرگ داری بر خود فرض دارم که تشکر کنم . خواندن غزلهای فرم

روایی پست مدرن و یا ....... آنقدر برایم لذت بخش است که تنفس در فضای مسموم

مجازی را برایم میسر می سازد.

در جامعه ای زندگی می کنیم که قهرمان شدن بهای گزافی دارد چه کسی فکر میکرد

تختی خود کشی کند و علی دایی مفتضح شود رسول خادم شهریار شاملو

ایرانی عادت کرده است که یک روز کسی را به عرش اعلا ببرد و فردایش با مخ

بکوبدش زمین(مثل شعر شهرام). مزه ی قهرمان شدن را در اشل کوچک چشیدیم و با

سلام صلوات شدیم نماینده ی دانشجویان متحصن برای مذاکره با رییس روسا علاوه

بر تبعید از همان دانشجویان در دادگاه شکایت کرده اند که((فلانی نظم دانشگاه دسته

گل ما را به هم ریخته ما که حواسمان به درس و مشق بود (بخوانید دختر های

محوطه) امین و سردار ما را اغفال کردند که علیه آقای ... شعار دهیم))

دوستان عزیز

شما را خودی دانستم  و بی تعارف گفتم از گله مندی هایم. عزیزان معروف شدن به

هر قیمتی مجال زایش و تفکر را میگیرد . هیچ دوست ندارم آخر این نامه را با

امیدوارم که ....    تمام کنم . امید بس مقدس و دست نیافتنی است که به دورش نرده

کشیده اند

دوستان عزیزم

شما در ایران زندگی می کنید ولی ثابت کنید فرا ایرانی فکر میکنید

                              25/5/85   م.ا.پ(گرگ)

اشک تندیس بلورین ساعتهاست

چرا باید گریه کنم

وقتی ملکه ی زیبای مرگ را

          در دلپیچه ی سر در گم ساعتها

                                   منتظر بودم 

دلیل ماندن

زیبای ظریف

دست مریم بود

          عزیمت جاودانه را

                         بیهوده ساخت

                           با تاثیر از فیلم ساعتها(استیفن دالری)

                                           و شعر آیدا(احمد شاملو)

                                      ۸۵/۵/۷  م.ا.پ(گرگ)  فعلا از استهبان

قیامت

چرا نمی شوی 

خونیست ساق نیلوفر 

موبدان زنجیر میپرستند

سنگ شده قامت آرزو

               در میدان

                   به دورش نرده

باور کدامین فرشته تجسم کنم از پشت عینک

مرگ را هم به تبعیض می بخشند

جوانه بزن

       دوباره  ریشه ام

            داس خرمن عزرائیل را

                             آسوده بخوابم

                                         مادر

                                                           2/5/85  م.ا.پ(گرگ)  فعلا از استهبان

سلام دوستان عزیز

امروزها صحبت کردن از مرگ تبدیل به یه نوع کلاس شده به قوله ما ترکا 

" ایتی ووروسان اولوم نن دانیشیر"

به هر حال سپیدی دارم به همین مضمون ولی گمان کردم باز به مزاق

بعضی خوش نیاید و برای

خالی نبودن عریضه بفرمایند کلیشه ای و شعاریست

نظر شما در مورد آوردن این پست جدید توجیح گر خواهد بود

از اینکه حوصله خرج میکنید ممنونم

                                                                   یا علی

زبان ماری را به دندان گرفته بودم

که شیره ی جان آب و آتش را می مکید

دوستم در همین حوالی با آبشار همخوانی می کرد

خودم را زیر چنار

به سایه روشن آفتاب سپرده بودم

هرچه باشد قلی